Fietsend van mijn huis naar mijn atelier, die beiden aan een andere kant van de stad liggen, zijn er 3 routes die ik regelmatig neem. In het begin was het even zoeken (lees verdwalen), maar inmiddels heb ik zo mijn routine gevonden en zo erg is dat ook weer niet. Elke route heeft zijn voordelen. Zo zijn daar routes als: De weten-wat-er-speelt-en-via-mijn-favoriete-straat-route, de even-doorbijten-dan-komt-de-oase-van-rust-route of de onlangs ontdekte en misschien wel kortste weg; de ik-kan-altijd-nog-even-snel-langs-de bieb-route. Dat laatste klinkt niet al te overtuigend, maar hoe fijn is het om je biebboeken op tijd bij de elektronische balie (ik fantaseer de goedkeurende knik van een grijze vlecht er wel bij) door te sluisen en geen boete te hebben. Trots als een pauw tracteer ik mezelf dan graag op een latte in de La Place. Soms fiets ik van huis weg en beslis ik niks, ik stap op de fiets en ga, maar dan besef ik me even later dat ik een omweg maak. Dit haalt me dan even uit mijn ritme, al duurt dat nooit lang, na zo'n 10 a 15 minuten fietsen begint er vanalles te borrelen en op de stoffen die dan vrijkomen kan ik zo doorfietsen naar mijn geboortedorp, nouja, hypothetisch gezien dan. Mits ik mijn Ipod bij me heb. De muziek kan zo'n enthousiasme aanslingeren dat zelfs roekeloos overstekende touristen op een glimlach kunnen rekenen. Trouwens, als ik eens naar het bovenstaande plaatje kijk zie ik dat ik dagelijks heel wat moois mis. Wil je dwars door het midden, dan moet je erg geduldig zijn, de bel aan je duim plakken en over uitmuntend werkende remmen beschikken. ..Routine... er is vast wel iemand op de wereld die zo heet.